بیابان‌زایی نوعی از تخریب زمین در مناطق خشک، تقریباً خشک و با رطوبت کم است که طی آن زمین‌ها به طور فزاینده‌ای خشک و لم‌یزرع می‌شوند. چنین مناطقی معمولاً آب، پوشش گیاهی و حیات وحش‌‌شان را از دست می‌دهند. عوامل گوناگونی مانند تغییر اقلیم و فعالیت‌های انسانی در بیابان‌زایی مؤثراند. بیابان‌زایی به معنای بزرگ‌تر شدن بیابان‌های موجود نیست.

دلیل بروز این پدیده به ذات سرزمین‌های نیمه‌خشک و خشک بازمی‌گردد؛ زمین‌هایی که یک سوم سطح خشکی‌های کره‌زمین را به خود اختصاص داده‌اند، در برابر بهره‌برداری‌های غیراصولی و بی‌رویه، بسیار آسیب‌پذیر هستند. فقر، نبود ثبات سیاسی، نابودی جنگل‌ها، چرای بی‌رویه و آبیاری غیراصولی از دلایل بروز این پدیده هستند.

روز جهانی مبارزه با بیابان‌زایی و خشکسالی برای ایجاد و افزایش آگاهی و اطلاع جهانیان از کوشش‌ها و تلاش‌هایی است که برای مبارزه با این پدیده انجام می‌شوند و زمان مغتنمی است تا هر کس بفهمد که می‌توان بیابان‌زایی را با رویکرد حل مساله و مشارکت جمعی در تمامی سطوح، خنثی‌ کرد.

موضوع این روز در سال ۲۰۲۰ (سال جاری) خورد و خوراک و فیبر است؛ رابطه میان مصرف و زمین.

تمرکز این روز در سال ۲۰۲۰ بر روی تغییر رویکردهای عمومی به عنوان دلایل اصلی بروز بیابان‌زایی و نابودی زمین است: تولید و مصرف بی‌امان بشر!

افزایش جمعیت جهان و به تبع آن افزایش ثروت و شهرنشینی، تقاضا برای زمین جهت تولید غذا، خوراک دام و تولید فیبر برای تهیه پوشاک را به صورت مداوم بالاتر می‌برد. در همین حال به دلیل تغییرات اقلیمی و گرم شدن زمین، سرزمین‌های قابل کشت نیز سلامت و حاصل‌خیزی خود را به مرور از دست می‌دهند. برای اینکه زمینِ کافی برای پاسخ‌گویی به نیازهای ده میلیارد جمعیت جهان در سال ۲۰۵۰ فراهم شود، سبک زندگی‌ها باید تغییر کند. لذا روز جهانی مبارزه با بیابان‌زایی با شعار خورد و خوراک و فیبر به دنبال تعلیم افراد برای کاهش آثار زندگی فردی در بروز این پدیده است. کاهشِ توسعه شهرها و شهرنشینی و جلوگیری از افزایش استفاده از سوخت‌های فسیلی، تغییرات اقلیمی و آب و هوایی به دلیل تولید گازهای گلخانه‌ای ناشی از تولیدات کشاورزی و جنگلداری نیز بیش از پیش باید مورد توجه بشر قرار بگیرد.

صنایع کفش و پوشاک تقریباً هشت درصد گازهای گلخانه‌ای را تولید می‌کنند، میزانی که پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۳۰، ۵۰ درصد افزایش یابد. در صورتیکه رفتار تولیدی و مصرفی بشر تغییر کند، زمین کافی برای پاسخ‌گویی به تقاضای بشری وجود خواهد داشت. اگر هر انسان محصولاتی را خریداری کند که تولید آنها سبب نابودی زمین نشده باشد، توزیع‌کنندگان نیز به مرور، مجبور می‌شوند که پخش این محصولاتِ مخرب را کاهش دهند که این امر سبب ارسال سیگنال به تولید‌کنندگان و سیاست‌گذاران خواهد شد.‌

 

آیا می‌دانستید؟

- تا کنون دو میلیارد هکتار از زمین‌هایی که قبلا حاصل‌خیز بوده‌اند، نابود شده‌اند.

- تا سال ۲۰۳۰، به ۳۰۰ میلیون هکتار زمین حاصل‌خیز دیگر برای پاسخ‌گویی به تقاضای خورد و خوراک و پوشاک بشری نیاز است.

- ۷۰ درصد کل اکوسیستم یا بوم‌سازگان جهانی دچار تحول شده که تا سال ۲۰۵۰ این میزان به ۹۰ درصد خواهد رسید.

- صنعت مد و پوشاک تا سال ۲۰۳۰ به ۳۵ درصد زمین بیشتر برابر با ۱۱۵ میلیون هکتار برای پاسخ‌گویی به تقاضای بشری نیاز خواهد داشت که این  میزان برابر با اندازه کشور کلمبیا است.

 

منبع

صاحب اثر: تولید محتوای گروه جاوید

مدت زمان مطالعه: پنج دقیقه

نظرات

برای این مطلب نظری ارسال نشده است.

ارسال نظر